Jak czytać konspekt jednostki (Skrzat)

Każda jednostka ma swój konspekt, czyli plan jednostki treningowej. Wszystkie konspekty mają ten sam układ, więc po kilku treningach wiesz, gdzie czego szukać, a przed treningiem wystarczy Ci kilka minut, żeby wejść w lekcję.

Szybko przed treningiem

Jeśli masz tylko chwilę, przeczytaj temat, Wytyczne dla trenera i Organizację przestrzeni i sprzętu (co rozstawić przed przyjściem zawodników). Resztę konspektu masz przed oczami w trakcie treningu, a skróty pod nagłówkiem prowadzą od razu do przebiegu jednostki.

Nagłówek

Na górze konspektu widzisz, gdzie jesteś w roku (miesiąc, blok, numer lekcji, hala albo boisko), a pod tytułem tabelę z najważniejszymi polami: temat, cele gry, działania, cel motoryczny, fundament dnia, liczbę zawodników i przybory. Temat mówi, czego zawodnik się uczy, więc tym zdaniem możesz odpowiedzieć każdemu, kto zapyta, co dziś robicie.

Części konspektu

Część	Co w niej znajdziesz
Cele szczegółowe	po jednym zdaniu w pięciu obszarach: techniczny, taktyczny, motoryczny, psychiczny, społeczny
Organizacja przestrzeni i sprzętu	wyróżniona ramka: przy każdym ćwiczeniu jego pole i wymiary, na końcu sprzęt; stałe zasady i szkic układu boiska są w Organizacji jednostki
Wytyczne dla trenera	trzy punkty: Na co patrzeć, Hasła i pytania, Cel, nie sposób (jaki cel podajesz zawodnikom przed grą)
Przebieg jednostki	pięć środków, przerwa i zakończenie, zawsze w tej samej kolejności (Model treningowy, punkt 4)

Środek treningowy

Każdy środek treningowy, czyli ćwiczenie, ma w nagłówku kilka etykiet: część treningu, czas, formę, obciążenie (niskie, średnie, wysokie albo pośrednie, np. średnie-wysokie) i stanowisko, czyli ilu zawodników ćwiczy razem, np. “12 min”, “fragment gry”, “obciążenie: wysokie”, “stanowisko: 2 zawodników”. Liczbę stanowisk dobierasz sam do liczby zawodników na treningu. Pod nagłówkiem zawsze ten sam układ, od góry:

Opis ćwiczenia (bez etykiety): 2-3 zdania: co robi zawodnik, jaki ma cel i kiedy zmieniamy partnerów albo odmiany.
Animacja albo schemat pola. Animacja gra sama w pętli: pokazuje ustawienie, ruch zawodników i piłki, a pod nią jest podpis bieżącego kroku. Jasny pionek to zawodnik, ciemny z jasną obwódką to rywal, kratka w tle ma 1m (na dużych polach 2m albo 5m), a wymiary pola są przy jego bokach. W odmianach ćwiczenia nazwa i opis odmiany stoją nad jej animacją. Konspekty, które nie mają jeszcze animacji, mają schemat. Możesz go powiększyć na cały ekran: kliknij (albo dotknij) rysunek, a zamkniesz klikając jeszcze raz albo klawiszem Escape. Na telefonie w pionie szeroki rysunek obraca się o 90 stopni, żeby był jak największy. Zawodnicy to kółka z literami, a piłka leży przy zawodniku, który ją prowadzi. Falista strzałka to prowadzenie piłki (w slalomie i w bramkach przechodzi w gładkie łuki), prosta to bieg, a przerywana to podanie. Pod schematem czasem jedno zdanie o tym, czego nie widać na rysunku (np. kolory stożków). Ćwiczenie 2 ma 2-3 odmiany na tym samym stanowisku; przy schemacie każda to jeden wiersz, schemat po lewej, a po prawej nazwa, czas i opis.
Wskazówki: trzy punkty, czyli Twoje punkty coachingowe: hasło i pytanie w cudzysłowie (to słowa do powiedzenia zawodnikom) oraz zdanie bez cudzysłowu o tym, co chwalisz albo na co patrzysz.

Fundament (środek 4) nie ma schematu, bo odbywa się na tych samych stanowiskach co ćwiczenia 1 i 2 (Fundamenty).

Przerwa i zakończenie

Przerwa (3 minuty): picie i rozmowa. Konspekt podpowiada dwa pytania o poprzednie treningi, dwa pytania o dzisiejszy element i krótką edukację, czyli 2-3 zdania do powiedzenia na głos. To podpowiedź, a nie scenariusz: możesz zapytać o coś innego, jeśli trening albo ostatni mecz tak podyktują.
Zakończenie (5 minut): tylko lista pytań otwartych do zawodników. Zadajesz tyle, na ile pozwala czas.

Przerwa i zakończenie nie mają numeru, bo to rozmowa, a nie ćwiczenie (więcej: Nasz model a Program PZPN).